Mam słabość do małych momentów, spojrzeń, których nikt poza mną nie zauważył, uścisków trochę mocniejszych niż zwykle, rozwianych włosów, wzruszeń i śmiechu, którego nie da się wyreżyserować.

Fotografuję ludzi takimi, jakimi są naprawdę. Bez presji na idealne pozy i perfekcyjne kadry. Chcę, żebyście po latach, patrząc na swoje zdjęcia, pamiętali nie tylko jak ten dzień wyglądał, ale przede wszystkim jak się wtedy czuliście.

Lubię ciepło, naturalność, odrobinę nostalgii i zdjęcia, które z czasem stają się jeszcze bardziej wartościowe.

Bo najpiękniejsze historie zazwyczaj dzieją się gdzieś pomiędzy pozowaniem. I właśnie tam najbardziej lubię być z aparatem.